kampakátur með franskar kartöflur í munnum skrifa ég hverja línuna á fætur annarri. aldrei hefir blóðið né helgin verið jafn ágætt og nú, þó svo að ég hafi ef til vill gert stærstu skyssu ævi minnar. inná baðinu á skemmtistað. slæmt shit. hrotur og hvað eina. hvernig væri að dulbúa sig sem pylsuvagn heimsins og selja öllum heiminum pylsur. nema hvað. þetta væru ekkert pylsur heldur bara, bara tittlingar í renniás. ó sjít. HVERNIG VÆRI ÞAÐ?!?!?!? góður háls? eða góðir hálsar? hvernig væri fokkin það?
annað sem ég er graður yfir í kvöld, það eru almennilegheitin í fólkinu sem ég þekki. hvaðan kemur þetta? verðskulda ég þetta? hver segir hvað, á meðan annar dásamar mann. alltaf að líta á björtu punktana í lífinu. Þþþþþað eru þeir sem halda manni gangandi hangandi.
enn eitt sem ég er vitlaus í, í kvöld. en það er efasemdin. það er hún sem heldur í manni lífinu. Sjít. gangandi hangandi. einu sinni efaðist ég ógurlega um trúverðuleika alheimsins, og því fjárfesti ég í pylsuvagni. reyndar kom ég eilítið inná það áðan. fyrr í þessum tecxta. Pylsuvagn alheimsins, það er að segja. Annars saggði mér maður að pylsuvagn væri eki góð fjárfesting. eki frekar en svokölluð lófatönn sem býr heima hjá vinkonu minni. (ég segi: eki, með einu k-ái og saggði með tveimur g-éum vegna áhersunnar)
MEMO: vekja mömmu
Enn enn eitt sem vakti ath. í kveld. Það voru kjellingarnar, man. Þær voru flottar upp til hópa. í meira lagi, í það minnsta, svo ekki sé nú meira sagt. hvernig er það? þýðir það að ég laðast að kvenfólk, því ég sýndi því áhuga í kvöldi. eða eru þetta bara látalæti í mér. kannski ekki. vonandi ekki. En hey, eins og ég segi, þá er ég nú kynhverfur. þangað til annað kemur á daginn. Hver laðast að kvenfólki og hver laðast ekki að kvenfólki. ég veit hvað ég geri á náttunni. hvað með þig kæri vinur? hvað gerir á kaldri og dimmri nóttu? sei sei skammastu þín.
jájæja, þetta er leiðinlegt og flott
OK. Gleðin er matur minn, frelsið eru fötin mín og ég þarf að afklæðast til að geta borðað.
Spurningin. Hérna, hvað á að gera í þessu fríi? Það er eitthvað so cliched, að ætla að slappa af og læra ekkert. Sofa og borða vel. Svekkja sig á einkunum og skvetta svo aðeins í sig. Og almenn fagnarlæti, eitthvað svo clisjukennt. Ég sé einungis tvo möguleika í stöðunni. Annars vegar að halda ekki uppá þetta með ‘næstum því’ handleggsbroti, eins og ég gerði eftir samræmduprófin. Það er nú saga útaf fyrir sig. Og hins vegar að halda uppá þetta með því að útbúa eitthvað plan. Plan eins og Hugh Grant. Karlógeðið, ég myndi segja að ég væri hátíð við hliðná honum. Því hann kann ekki að mála, reka nagla, né ala upp börn. Fínn gaur samt sem áður. Eða ekki! He treats objects like women, man.
Ok saga, ég var nefnilega júbblandi glaður lúði eftir að hafa lokið fyrrnefndum og títtræddum samræmduprófum, og í tilefni af því ákvað ég að taka “gítarinn"(“gítarinn” er atriði þar sem unglingur (hugsanlega fullorðin manneskja, hæpið þó) hleypur eftir ganginum heima hjá sér og sveiflar hendinni í stóra hringi, gefur hugsanlega frá sér einhverskonar hljóð, á borð við: yeaaaagh) En ég var búinn að gleyma bitanum sem liggur niðrúr loftinu heima hjá mér og því sló ég hendinni, að mér ómeðvituðum, í þennan bita og meiddi mig talsvert mikið. Og hélt því fram að ég hefði rústað á mér hendinni. En sem betur fer, nei. Það þurfti bara að kæla hana og taka því rólega næstu daga.
Annars er ég nú bara að hugsa um að hlusta á smá músik. Píanóspil, trommur, lúðraleikur, allskonar effectar, smá pásur á milli laga, söngur, gítar, bassi. Hvort er tónlistin í hausnum á manni eða inní eyrunum?
Mér leiðist ögn.
Árni Björn Gestsson -fámáll um það sem skiptir ekki máli.
E.S. og getur það hugsast að það borgi sig að vera paparazzi (myndahrotti) á Íslandi?
Welcome, i´m your hóst, Phil Keoghan. And this is The Amazing Race.
A detour: a detour is when a team must sleep in a small hole in the ground, filled with snakes (on a plane) and feed on dust.
The teams now have to travel all the way to Tijuna, Mexico. Where they will find their next clue. To finish their task they will have to kill at least dozen Mexicans with a baseball bat, which will be given to them at arrival.
Roadblock: roadblock is when one person in each team has to fight a group of party-ninjas.
Yesser and Gavin! your team number one! jei
Sue and Aaron! you didn´t manage to complete your task, so your family will now be taken away from you and tortured.
Felix and Gunni! your the last team to arrive to the checkpoint. Therefore will you be punished, by making a kid show for Icelandic television. God speed. And yes, Felix...your gay.
And remember people. It's not how far they´ll go, it´s what happens along the way.
Which team will be eliminated/executed next?
Svona þyrfti The Amazing Race að vera ef þessi þáttaröð ætlar að standa undir nafni. En mikið hrikalega er þetta geðveikt, hyperbólu spennandi þættir samt sem áður. Til dæmis misstu Tony og Gary næstum því af leigubílnum sem þeir voru búnir að panta símleiðis. Ég iðaði allur af spenningi. Þetta er friggin háspenna, segi ég. Rétt eins og lífið mitt þessa dagana, agalega spennandi. Alveg mökkur að spenning alltaf, hvar sem ég er. Nei sko, tannstöngull. Ég er að hugsa um að stinga honum í lærið á mér, bara uppá thrillið.
Spennan á það til að ná hámarki þegar horft er saman í hóp á The Amazing Race
Komin ný og lífleg könnun. Sú hin fyrri leiddi ýmislegt fróðlegt í ljós. Meðal annars það að lífið er að tríta 39% landsmanna illa, sem er slæmt. lífið er hins vegar að tríta 37% landsmanna vel, gott mál. Aha, svo féllu 24% í þá gryfju að kynna sér líftryggingarþjónustu VÍS. Það var blöffi blöff.
Og já, eldsnöggt. ég komst að einu áðan þegar ég var að spegla mig. ef maður segir orðið s-malt frekar hratt í dálitla stund og eykur síðan hraðann, þá verður maður fljótlega essmæltur.
Viðgerðarmaður horfir á vaskinn eða vaskann og klórar sér, sagði svo og spurði svo: hvar áttu heima?
Núna er ég búin að upplifa verstu daga árþúsundsins. í bili. þeir voru núna um helgina, síðustu. Ég var að læra sannanir og ó mæ gad, seabiscuit með spiderman leikaranum. vonleysi og þreyta og leiðindi einkenndu þessa helgi. Ég átti líka erfitt með að einbeita mér svo ég setti bómul í eyrun á mér (sá það í mynd og ákvað að apa eftir). Get samt ekki sagt að það hafi hjálpað. En það kom sér hins vegar vel að eiga úr sem gat stöðvað tímann. Æj, ég nenni ekki. nokkur eftir, próf. íslenska á morgun og svo fer þetta að verða búið.
Enn það er valla að jég treisti mjer í Íslensku próf. Eki það a ég sjé ekki óklár á ebbninu, heldur er málið það og ég veyt ekert kvað kemur á Próinu. Ég er fokkin vyðbjóslega stressaur.
Nei nei, ég er góður í íslensku. Ég get til dæmis myndað orðið eðalskemmtilegheit.
Nei nei, kemur. Ég er enginn íslenskumógúll né mælskusnillingur. En maður má dreyma. Jáhh, maður má dreyma.
Frábært hvað - vá hvað mig dreymdi steikt í nótt
Hugsanlega að ég skelli mér í erindisleysu til Hafnarfjarðar eftir próf eða sofi bara á blárri vindsæng á stofugólfi. Hvað gerir þú? (spruningu beint að ma-lingum. það mega samt allir svara)
Gremjulegt að hugsa til þess að mér leiðist. Mér leiðist það mikið að ég er einn heima að sprengja svokallaða ‘party poppers’ (litlu bomburnar með litríku strimlunum inní sem tilheyra áramótagleðinni) og ég er hálfhlæjandi. Eða var það áðan, nú er ég að skrifa textabút sem fer á Internetið, því mér leiðist.
(fósturstelling)
Hvernig er það? Þegar fólki útí heimi leiðist, ætli það huggi sig við það að eiga ekki heima á Íslandi. Séu bara eitthvað að msn-ast og svo alltíeinu: “Woa man, I´m bored.” “well, at least you don´t live in Flateyri, Iceland.” “heheheh, yeah dude.” “;)”
“...ég þarf reyndar að læra fyrir þýskupróf, sem er á morgun, svo ég hef ekki tíma til að leiðast.” Varlega, en ákveðið þó, sleppti hann takinu og lét höndina síga. Hann var þvalur í lófanum eftir að hafa leitt hana. Hann leit nú upp og horfði dreyminn, með góðlátlegt bros á vör, djúft í fagurbláu augun á stúlkunni sem stóð andspænis honum. Þvínæst strauk hann létt í gegnum ljóst, sítt hár hennar, færði höndina svo niðureftir bakinu, greip þéttingsfast í tussustinnan rassinn, sleikti á henni kinnina og labbaði í burtu.
Höfuð herðar hné og tær, hné og tær; höfuð herðar hné og tær, hné og tæaæaær; augu eyru munnur og neeef ééég er að fara í próf; lí’fræðipróf.
Ég er úfinn um höfuð, herðar, knéin og tær. Því ég er með hár á þessum stöðum. Og var að vakna áðan. Einnig stafar þessi hárvöxtur af hormónaflæði og karlmennsku. Ennfremur spila seftaugar og driftaugar talsverðan þátt í þessu náttúrufyrirbrigði. Eða nei reyndar ekki. Seftaugar valda stinningu og driftaugar sáðláti. En hey, hverjum er ekki sama. Kannski Hamas fólki með asma. Það þarf að kunna líffræði. Right? (hægri?)
Þessi próflestur ruglar mig í ríminu. Ég hef lítið sem ekkert getað æft mig í að ríma síðan að þessi próftíð skall á, mér tekst alltaf að klúðra málunum, til dæmis í fyrrakvöld þegar ég vildi ríma orðið elgur, elgur-felgur-belgur-lausnamengi. En mér tókst að ríma í jólafríinu ansi ágætlega: Guðmundur í Byrginu sem misnotar vald sitt og notfærir sér underdogs samfélagsins. Rím. I´ve still got it going on.
Satanískur ógleðitími. Í jólafríinu komst ég líka að því að orðið Santa Claus hefur dulræna merkingu. Ef því er raðað uppá nýtt og langsóttum hugmyndaflækjum beitt, þá fæst: satan c laus. Sem ég veit ekki hvort sé slæmt eða gott eða bara asnaleg tilviljun. Svona rétt eins og lesbíurnar.
Öll þessi próf og vanlíðan. Stressið ætlar að ganga frá mér. Slæm byrjun á ömurlegu ári eða er þetta kannski góð byrjun á fáránlega ömulegu ári? Hugsanlega.
Talaðu champ. Þanin raddböndin öskra út í tómið sem frussar á mig. Rigningin skellur hart á mjóbakinu mínu og ég velti fyrir mér, hví í ósköpunum ég er á fjórum fótum. Og hvað varð um ljósgula adidas bolinn og buxurnar sem ég var í? Í einni svipan átta ég mig á kaldhæðninni. Það er verið að grouptantra mig í rassinn og rigningin er piss. Ég brosi út í annað vegna fávisku minnar og stend á fætur, glottandi. Skyndilega. Pow! Þungt högg í kinnbeinið og það brotnar. Höggin halda áfram að dynja. Að lokum gefur líkaminn sig. Ég enda svo þessa aumu ævi mína á rennblautu, termítaétnu skemmugólfi. Rétt í blálokin minnist ég naflastrengsins sem var mér svo kær og hélt í mér lífinu í hart nær 9 mánuði. Á eftir tók svo við keisaraskurðurinn og eftirminnilegu læknamistökin. Jájá, en bíðiði við. Ég sé lítið ljós. Varpa öndinni léttar, og teygi hendurnar út á móts við kyrrláta eilífðina.
Framtíðin er kannski ekki björt en nútíðin, það er annað mál. Hún er þeldökk. Próflestur og svefnleysi.
En hvað langar mig til að gera í framtíðinni? Kannski að vera fulltrúi, bókaormur eða hjúkrunarfræðingur. Veit samt ekki með hjúkrunarfræðinginn, ekki það að mér finnist leiðinlegt að snerta gamla fólkið, ég er bara hreinlega óviss með vinnutímann.
Allt í góðu, aftur að núinu. Í dag vaknaði ég við símhringingu sem var sjóvt. Því næst þá fékk ég mér sólhatt ("meðalið" eða "töfralyfið") og mjólkurglas. Ég er við slæma heilsu í dag og mér er illt í eyrunum í. Gærdagurinn var hins vegar ágætur. Þá fékk ég þessa sömu tilfinningu og maður fær, áður en drukkið er gallon (8 hálfpottar eða tæplega 4 lítrar) af dagsgömlu kjúklingasoði, en maður er þó ekki að drekka soðið fyrir pening, heldur bara uppá gamanið. Semsagt, svona efasemdar tilfinning. En já, í gær braust sumsé rödd fram í hausnum og sagði: “ee glodds?”. Og ég skildi ekkert og vissi ekki hvað gera skyldi. En ég ákvað nú að gera það samt, fylgja bara innsæinu og kaupa mér sítrónumöffinsið sem mig hafði langað svo mikið í.
...en í ljósi þess að jólin ríkja enn í hjörtum margra, þá er yður fyrirgefið. Berðu nú boðskapinn og hafði þér kærleikinn að leiðarljósi. Ég mun rísa. (ég er ekki tala um bóner né nokkur annan óþverra sem hægt er að tengja við klám og viðbjóð. Heldur var ég að meina að minn tími muni að lokum koma og upplisan mun bíða mín, sbr. framtíðin)
Um mig: ég er ríflega 20 ára karlkyns lífvera. bý á Akureyri. brosmildur og ljós á hörund. ekki með gleraugu. dökkhærður. og eiginlega bara algjört rassgat.
Annað: nei held ekki
Auglýsing
Könnun
emmessen eða emmessís
arni88@hotmail.com endilega addið mér inná msn eða bara sendið mér tölvupóst, óþarfi að vera feimin(a) en samt ef þú ert í vafa þá skaltu sleppa því. Nema þú viljir vera partur af msn fólkinu mínu en á hinn bógin getur verið að þú sért í vafa vegna tilfinningalegrar klisju sem virðist hrjá marga á þínum aldri. Ef sú er ekki raunin er engin fyrirstaða fyrir því að þú bætir þessu netfangi inná msn hópinn þinn og gerir mig að msn-buddy. Hvað segiru þú? Og árni.
Msn er annars fín leið til að eiga rafræn samskipti í ört vaxandi tækniheimi nútímans þar sem miðað er því að tími sé dýrmætur og allt og ekkert þurfi að gerast, ekki strax, heldur í gær. Lífsviðhorf manna er búið að taka stakkaskiptum með tilkomu þessa rafrænu skilboðaskjóða og virðast engan endi ætla að taka. Hvað sem því líður er ég sjálfur orðin partur af þessari bakteríu sem stefnir að heimsyfirráðum (á fræðimáli: atlasus infernus). Sjálfur stefni ég líka á "AI" og því er msn-djöfullinn andstæðingur minn. En eins og segir í sögunni góðu: Keep your friends close but your enemies closer. Það er og sem ég ætla að gera. Plís ekki segja Harold Andrew Msn (sá sem fann upp msn og msn heitir eftir) frá þessu launráði mínu. Það er nefnilega leyndó.
